çok üşüyorum. zihnimdeki delikten akanlar midemi bulandırıo. beni bilmez düş yorumlayıcılarının kulaklarını kendi kulaklarımdan çivileyerek sarkıtmak istiyorum en yakın faleze.. olmayan döngümün çizgisel grafiği altında söylediklerime bir ölçü vermeye çabaliorum. enime sinmiş korkular beni boyuma hazırlıyor. içimdeki rüya sarsa da etrafımı aşkın içinden çıkılamaz labirentleriyle baş başa kalmaktan kaçamıyorum..
bekliyorum..
kendimi ve kendimi. belki en sonsuzu bu. yine de aynaya baktığım da kendimi görebilmek isterdim. korku filmlerinden çocukluğuma uzanan vampirlerin kendilerini aynada görememe sonucu oluşan tarifsiz sancılarını, hissetmemek isterdim.
yürüdüm yürüdüm koştum belki sonunda ama.. ya ben arkamda kırıntılar bırakmayı unuttum ya da saçma sapan bir doğal solunum(sorunum) geldi ve hepsini uçurdu gitti..
..
eğer gittiğim yeri hatırlasaydım.. belki daha kolay dönerdim. ve bulurdum "eski" yeşilliklerimi..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder