Salı, Ekim 17, 2006

battaniye

oyun arkadaşımı kaybettim; hükmü sırtındadır.
bulanların...

2 yorum:

Adsız dedi ki...

aslında ben bir oyun arkadaşı gördüm giden. gidiyordu, da kaybolduğunun farkında değildi. 'hişt, hişt' diye bir ses duydu. önce şarkı zannetti. sonra onun aslında bir şiir olduğunu anladı. sonra da asıl olarak öykü olduğunu. çünkü, "ve gece şehre dedi ki" "kelimeler sır olur öykülerde." işte bu -di'yi -miş'leyince anladı oyun arkadaşını kaybeden birinin oyun arkadaşı olduğunu ama ama o kaybettiğini not düşen kişinin mi olup olmadığını bilemediğini ve ne olursa olsun -bilemese dahi- geri geldiğini.

hazmanevrasi dedi ki...

çat pat ayh amanın ..huhh!
çakıllı yolda soluk tutmak ne zormuş -dedi.
hem de gece hem de gece de mi? -diye cevap geldi.
dağın arkasında mıy-mış -dedi
evet ve sana göründüğüm sırada kayboldu -diye eklendi; cevap.

birincisinden ses gelmedi.
ikincisinden ses çıkmadı.
kayıp çocuğun çıtırtısı sesten sayılmadı.

hepsi uyudu... çünkü gece şehre dedi kiiii...

denizin bütün suyu düşünsel bir kan lekesini yıkamaya yetmez .