Salı, Aralık 29, 2009

p

bir kaç ay evvel ev bakıyordum.. tezimi düşünüyordum. birilerini sevdiğimi sanıyordum. önümdekileri yanıma katıp bir şeyler yapabilirim sanıyordum.. insan gibi.. diyordum. gibi gibi insan.. öyleydi yani.. şimdi oda bakıyorum.. sepet bakıyorum.. çarşaf bakıyorum.. kucağa bakıyorum, kimin kucağı seçemiyorum.. patilerim çıktı çıkacak. parmaklarım yavaş yavaş yok oluyor.. saçlarım yele kıvamını aldı, aslan taklidi yapıyorum. sanırım bir kedi olarak daha fazla kafa sevdirebilirim. belki kendimi de sevdiririm. bilemiyorum.

Hiç yorum yok:

denizin bütün suyu düşünsel bir kan lekesini yıkamaya yetmez .