çıra

iyi olmaya çalışıyorum. olamıyorum. kimse umursamadı. her şey oldu. her şey bitti.
dayanılacak gibi değil. neden yaşadığıma dair bir fikrim yok. dostum yok. sevgilim yok. gülümseyen insanlar yok.

bok var. boka tapanları kızdıracak cinsten tiksintiyle baktığım bok var..
bu işin sonu geldi deyip bir adım atmak gerek. ne yana atıcam ki?
okula gidiyorum, ödevlerimi yapıyorum işte. ee? bu mu? etrafımda bir tiksinti çemberi olmalı, içimden gelen ve insanları uzak tutan..
sadece kötü insanları içine alan belki de..

ne düşüneceğimi ne hissedeceğimi şaşırdım.
hep ben miyim yanan? hep mi? hep ne demek?

bunu haketmediğime yemin edebilirim... buna çanak tutmadığıma da... ama oluyor... ağlayamıyorum da artık. bu da çok şaşırtıcı. o gece de ağlamamıştım. o da şaşırtıcıydı...

lütfen.
lütfen...

devamı olmayan bir cümle daha. çattık!